Fyre Festival; van droom tot disaster


Met veel plezier en vooral verbazing heb ik de Netflix documentaire over het Fyre Festival gekeken. ‘The greatest party that never happened’ is de toepasselijke omschrijving van dit voorbeeld van ultiem opportunisme. De gedachte om een spectaculair event te houden om een boekingsapp voor artiesten te promoten was heel slim. De manier waarop de promotie werd gestart was minstens even slim. Op een onbewoond eiland in de Bahama’s, het voormalige privé-eiland van drugslegende Pablo Escobar om precies te zijn, zou het Fyre Festival gaan plaatsvinden. De beste bands zouden komen optreden, de beste accommodaties zouden worden geregeld en de beste catering werd ingezet. Dit allemaal gepromoot door een verzameling supermodellen die in een schitterende promotievideo lieten zien hoe fantastisch het zou worden. En laten we eerlijk zijn, wie wil er nu niet op een onbewoond eiland genieten van een fantastisch festival met supermodellen om zich heen? Die droom stond centraal en zorgde er mede voor dat de organisatoren in hun eigen droom gingen geloven.

De organisatoren wilden namelijk niet praten over problemen maar over oplossingen. Zij wilden praten over de beeldschone supermodellen en niet over de 1.000 toiletten die noodzakelijk waren voor de hoeveelheid bezoekers. Zij wilden praten over de hagelwitte stranden en niet over de minimale infrastructuur om een dergelijk festival mogelijk te maken. Zij wilden praten over de fantastische bands die zouden komen optreden en niet over de enorme hoeveelheid afval die moest worden afgevoerd. Het grote probleem dat al ver van tevoren ontstond was dat de organisatoren weigerden in problemen te denken. Iedereen die aangaf dat er een probleem was of kon ontstaan werd genegeerd of zelfs weggestuurd. Iedereen moest namelijk geloven in de geschetste droom, zelfs als de realiteit niet aansloot.

Wat echter net zo verbazingwekkend was, was het vertrouwen bij de bezoekers. Niemand stelde kritische vragen vooraf over simpele basisvoorzieningen als vervoer en verblijf. Voorzieningen waar geen duidelijkheid over werd geboden, naast het geschetste droombeeld. Ook de doelgroep stapte opportunistisch in en geloofde in de droom die hen werd voorgeschoteld. Pas op het laatste moment ging men vragen stellen en twijfelen of het Fyre Festival daadwerkelijk overeen zou komen met het geschetste droombeeld. Maar toen was het al te laat. Net als dat het voor de organisatoren al te laat was.

Keer op keer kregen de organisatoren de kans om het probleem op te lossen, maar de problemen werden genegeerd, weggelachen of vooruitgeschoven. En iedereen die bij het festival betrokken was ging hierin mee. Hopende dat de, veelal financiële, droom waarin ze zelf ook opportunistisch in waren gaan geloven daadwerkelijk de waarheid zou worden. Terwijl de realiteit een stuk dichter bij de werkelijkheid stond. Uiteindelijk moest een ingreep van bovenaf iedereen hard wakker schudden. Want pas toen moeder natuur aangaf dat het genoeg was geweest en met een tropische regenstorm het hele tentenkamp dat als accommodatie diende onder water zette ontwaakte men hardhandig uit de droom. Maar toen was er geen oplossing meer mogelijk. Toen was er alleen nog een groot probleem. Een probleem dat in haar kielzog iedereen meetrok. Van de organisatoren tot de leveranciers en van de supermodellen en influencers tot de uiteindelijke bezoekers. Omdat men weigerde in problemen te denken en pas tot inzicht kwam toen er geen oplossing meer mogelijk was.

Julian Stevense, Brandgurus.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.